زبان شفاهی، یکی از پیچیده ترین فرآیندهایی است که انسان در طول حیات خود، آن را تجربه کرده و می آموزد.
زبان شفاهی، وسیله ای برای بیان افکار، احساسات و برقراری ارتباط بوده و مهمترین نقش را در کیفیت اجتماعی شدن و ارتباط میان افراد بشر ایفا می کند.
ارتباط، یک فاکتور رشدی در یادگیری کودکان محسوب می شود.
ارتباط کودک با افراد، محیط و با اشیای پیرامون، زمینه ای اساسی برای تقویت توجه و تمرکز و یادگیری کودک است.
بر طبق DSM، دو اختلال ارتباط بیانی و اختلال مختلط ارتباط بیانی - دریافتی، جزء اختلالات زبان هستند.
بر طبق DSM، دو اختلال نظام صوتی (واج شناسی) و لکنت زبان، جزء اختلالات تکلم محسوب می شوند.
طبق تعریف انجمن گفت و شنود آمریکا، اختلال ارتباطی عبارتست از ناتوانی اشخاص در فهمیدن یا بکار بردن مناسب روش های گفتاری و زبانی جامعه.
اختلالات گفتاری از سنین کودکی آغاز می شود.